Ποίηση

Ο Θεοφύλακτος που πάντα                                        πρόσεχε τις λακκούβες με το νερό -ποιος δεν τις προσέχει;- υπερπήδησε τα φουρτουνιασμένα                                        τους φρύδια πυρπόλησε τα ξόανα του χαλασμού τις συμπληγάδες των μαύρων…

Ο Misha το 1977 -χρονιά που γεννήθηκα- τιμήθηκε με λογοτεχνικό βραβείο. Τον τρίτο χρόνο του γάμου μας         τον έθαψα                 στο λιβάδι με τις παπαρούνες. Δεν έκανα ποτέ εκταφή…

Μιας και μετά θάνατον -του δικού μου λέω- όλα θα ’ναι περίφημα κι όλα τα όνειρα                              θα καρπίσουν είπα να χαμογελάσω προεόρτια                                         κι αρειμάνια. Αν ζαλιστώ                     ας…

Στην κοιλιά της μάνας μου Έπαιζα με τον ομφάλιο λώρο Κι εκείνοι έξω νόμιζαν Ότι κρατούσα κομπολόι.

Σε κάποιες λίγες φωτεινές στιγμές αναγνωρίζω τα λάθη του                                        βίου μου στη λήθη καταχωνιασμένα                                    κι απόκρυφα. Κουρασμένα μεγαλεία που καμουφλαρίστηκαν μ’ ένα πέπλο                                             χιονιού για να μας…

Τί να ’ναι πιο τρομακτικό; Ο φόβος της μνήμης; Η θύμηση του φόβου; Φοβισμένες ελπίδες χαμένες πατρίδες χαμένες πνοές. Ένα σκυλί στην ερημιά έρημοι δρόμοι σοκάκια σκοτεινά ψίθυροι φόβοι. Οι…

Ζω σ’ ένα υποβρύχιο˙ άλλοτε καθελκύεται στα Επιφάνεια δώρα άλλοτε βυθίζεται στα καταχθόνια Ύδατα. Το μέταλλό του λειώνει ώρες-ώρες γίνεται άχρωμο σελοφάν που μας                                      τυλίγει όλους από τον καπετάνιο…