Ποίηση

Με ανησυχούσε που δε μάτωνες τον εαυτό σου. Που δεν έφτανες στα όρια της λογικής. Που δεν έπαιζες με την ψυχή σου. Με ενοχλούσε που δε ταξίδευες κι αφορμή γι’…

Όταν ακούσεις έναν υπόκωφο τρομακτικό θόρυβο, κι ενώ εσύ συνεχίζεις να τρέχεις στον κυλιόμενο διάδρομο εκγύμνασης, δεις το απέναντι κτίριο να πηγαίνει πέρα-δώθε - το απέναντι κτίριο θα ’ναι πάντα…

Ώρες γυμνόστηθες τ’ απομεσήμερου πνοές ήρθες να βυζάξεις στο μπαλκόνι της υπόσχεσης. Καβάλα στην γιορτινή ανία, σέρνοντας τα καμιόνια των        ομώνυμων αναμνήσεων του δε θέλω τ’ ασήκωτα καλάθια αργοπεθαίνοντας…

Οι λέξεις πότε-πότε σχηματίζουν γαλαξίες από                                κραυγές                           και πόθους. Κάτι αόρατες τεράστιες μαύρες οπές τις καταβροχθίζουν προτού εκφραστούν        στης πλατείας το παζάρι. Οι περισσότεροι γαλαξίες Συνεχίζουν τον…

Έλεος! Ας βρεθεί κάποιος Χριστιανός να μου πάρει το στυλό. Άϊ-Γιώργη αφέντη μου κόψε στα δυο το πλαστικό        συρίγγιο μελάνης μου. Να χαθεί, να τελέψει                      η αγωνία μου.…

                                            Ήταν πρωί και τα χέρια στην θέση τους.                                            Η καρδιά σφυρίζει τη φαλκονέρα της                                         αργή πνοή. Στο σκαρί ένας φτιαγμένος ναύτης           προσμένει την υποδούλωσή του          …

Κανονικό πρωινό, δίχως ίχνος να λεκιάζει μεσημεριού                           την ενάτη του αλέκτορος˙ συμβεβλημένα με τη θλίψη                                                 χασμουρητά μας σήκωσαν στους θυσάνους                 της εξαϋλωμένης αορτής μας.