Με ανησυχούσε που δε μάτωνες
τον εαυτό σου.
Που δεν έφτανες στα όρια της λογικής.
Που δεν έπαιζες με την ψυχή σου.
Με ενοχλούσε που δε ταξίδευες
κι αφορμή γι’ αυτό
ένα μπλόκο αγροτών στην εθνική.
Που δε ζωγράφιζες κι ας έτρεχαν
τα δάκτυλά σου χρώματα.
Που δε λιβάνιζες κι ας ήταν κάτι
που δεν ήθελε να προσπαθήσεις.
Όμως εγώ αμέτοχος σε κοίταζα
προσπαθώντας να πνίξω τις ανησυχίες μου,
να σκοτώσω την όποια ενόχληση ένοιωθα.
Γιατί αυτός που περιμένει αγαπά
και ποτέ δε χάνει, όποιος την πνιγηρή σιωπή
των θρήνων σέβεται.
