Όταν αλλοιωθώ
και ξετυλίξουν σερπαντίνες αναίμακτες
από το στόμα μου τα ποιήματα˙
λίγο το έχω
να πιάσω τους ουρανούς
και με ένα πινέλο
να ζωγραφίσω των περαστικών τα πρόσωπα
να τους αλλάξω τα μαλλιά
να τους φορέσω άλλα ρούχα
το έχω λίγο.
Όταν αδυνατίσω δε με νοιάζει
πια
τότε δε με νοιάζει
τώρα πια
να μείνω με τον ουρανό
να φορέσω ξένα αλλόκοτα ρούχα
να αλλάξω των μαλλιών μου το χρώμα
και της καρδιάς το φέρσιμο.
