Ποίηση

Η φωνή σου θα σβήνει, Θα διαβάζει ξανά και θα σβήνει τα λασπωμένα νερόφιδα Τόσο καθαρά που θα είναι λες και τα έλουσες στις όχθες των χειλιών που ανοιγοκλείνουν πριν…

Στην άκρη τη μακρινή που μιαν αιτία σε φυσά και πας Εκεί που το ποτάμι δε γυρίζει εκεί που το φως ξεχάστηκε Λίγο πριν την άβυσσο λίγο πριν το ουρλιαχτό…

https://www.fractalart.gr/tria-poiimata-hlias-kopanakis/

Τα αίολα και παραλίμνια αχνοφεγγίσματα των στεναγμών σου Που με τραβούσαν στα φεγγάρια της μητρότητας και στα Άσπρα μάρμαρα της υπομονής Τα ζουζουνίσματα της φυγής Πιο γλυκά Από τις ιαχές…

Έχω καιρό ονειρευτεί αυτό το ξόδεμα Αυτό το αναφιλητό μέσα στο χαμόγελό σου Που ανοίγει και κλείνει σαν πεταλίδα στο μεροβίγλι σημαδεμένη Σαν παιδικές διακοπές στην νυχτερινή σου έκδοση Και…

Πέντε λεπτά ακόμα άυπνος να χορτάσεις υπνηλία …………………………………………………………….………………. Κάποιοι κερατάδες πιστεύουν ότι τα ποιήματα είναι υπόθεση εύκολη …………………………………………………………………………….. Κι εγώ σου είπα έλα πάμε ως τη λεμονιά να κόψουμε δυο-τρία…

Χαϊδεύω τα τελειώματα των ποιημάτων σου. Ο λύκος παραφιλά ετέρος του ελέους του πυρετού που δε γνωρίζεις αν είναι νόσος ή το θέρος ξέστηθο.