Τα αίολα και παραλίμνια αχνοφεγγίσματα των στεναγμών σου
Που με τραβούσαν στα φεγγάρια της μητρότητας και στα
Άσπρα μάρμαρα της υπομονής
Τα ζουζουνίσματα της φυγής
Πιο γλυκά
Από τις ιαχές των βεβαρυμμένων αναστολών σου
Που έπεσαν κι αυτές σαν ώριμες φενάκες
Όταν σε τράβαγα με το ζόρι στα υπόγεια
