Ποίηση

Να ξέρεις, τα τέρατα που γεννούσα το ξημέρωμα, ήταν οι μάνες των υακίνθων που υπόσχεται το περπάτημά σου καθώς έρχεσαι κοντά μου.

Ποτάμι, θάλασσα, λιμάνι ’γίναν ένα… Στις αποβάθρες φιλοξενούνται οι μνήμες. Μια από αυτές δε λέει να σαλπάρει, μα είναι μονάχα μία, ευτυχώς. Τείχη σιδερένια ψηλά, εγκιβωτίζουνε τις μνήμες μας και…

Δε θυμάμαι που κοιμήθηκα χθες βράδυ. Μένω εκεί που πάω. Άφησέ με να φύγω. Να ξημερώσει το φως. Θα σου στείλω ένα γράμμα από ’κει που ’χα μείνει για να…

Τις ώρες της μεγάλης κούρασης είναι κομμάτια του ορίζοντα που ναρκωμένα θολώνουν τα χρώματα Τα σχήματα χάνονται Η Ανατολή με την Δύση ξεδιπλώνονται την ίδια ώρα που ο Βοριάς κι…

Στο μισοσκόταδο ρώτησα την γιαγιά μου «Παντρεύτηκες από έρωτα;» Εκείνη αμίλητη στην αρχή και καθώς γέλασε έπειτα κακαριστά, φανήκαν τα τρία δόντια που της είχαν μείνει μέσα στο στόμα της

Θυμάμαι όταν έπινα την αγάπη σε ραγισμένα ποτήρια Ήταν μακριά μου ο πόθος Ήμουν σιωπή Βγήκα και περπάτησα στα σοκάκια της πόλης Γεύτηκα το κάθε τι και μύρισα τις οσμές…

Πόσο γλυκά ηχεί στα κωφάλαλα παιδιά της μάνας το τραγούδι καθώς τα σκεπάζουν ως το λαιμό και τα φιλάν’ στον κρόταφο. Ότι ώρα κι αν δείχνει το ρολόι είναι απόγευμα.…