Η φωνή σου θα σβήνει,
Θα διαβάζει ξανά και θα σβήνει
τα λασπωμένα νερόφιδα
Τόσο καθαρά που θα είναι λες και τα έλουσες
στις όχθες των χειλιών που ανοιγοκλείνουν πριν σ’ αποκοιμίσουν
στην πιο σύντομη αιωνιότητα
που γεννήθηκε κάποτε μέσα σου.
Οι μνήμες κρεμασμένες στους τοίχους
Σε λερό ιλουστρασιόν, θα σε φοβίζουν
Με τα σκαλιά, τα ανοιχτά παράθυρα και το γεμάτο
με χέρια λιλιπούτεια ψυγείο.
Ένα κορίτσι – σπεύσον, κατάβηθι – στα δώδεκα που δε φοβάται
Από εκεί πηγάζει η φωνή, σου μιλώ με μισή
Η φωνή σου θα μείνει
Σταυροκόπημα στο ξεχασμένο σύθαμπο
Η φωνή που θα μείνει,
στο αίθριο μεροβίγλι σου,
απαντοχή του ανέγγιχτου
και φλόγα σε καμένο χαρτί.
