Σεπτέμβρη μήνα, ο ήλιος κλειστός˙
το πρωινό τραγούδι
κάλεσε τα πρώτα σύννεφα.
Χαμήλωσαν οι κορυφές
τα χρόνια κούρασαν τους ώμους
ο ήλιος έγειρε, παραπατώντας.
Του χθες ζωγραφιές
στης κοιμισμένης θάλασσας το σώμα
αντιφεγγίζουν το αύριο.
Αλαργόφεγγο χαράζει μωρό
στην πρωινή την απλωσιά του φθινοπώρου.
Βουβοί οι πρώτοι πόνοι.
Ένας δίσκος παλιός
σκόρπισε στους τέσσερις ανέμους
«ιδού ο Νυμφίος»!
Λερό της γέννας φουστάνι φορώ
-πόσο παράδοξο να γεννιέται κανείς
με των φύλλων το χλωμό τρεμούλιασμα-.
«Εν τω μέσω της νυκτός»
ακούστηκε το πρώτο κλάμα
δεν είναι δικό μου, πάρτε το!
