Έχουν περάσει τόσα χρόνια.
Φίλη δεν ήταν
μήτε και γνωστή.
Στο πλοίο τη μοιράστηκαν
λες κι ήτανε ψωμί
οι έξι ναύτες
κι ο μάγειρας της σιωπής
και της θολούρας.
Στ’ αζήτητα της θάλασσας
φυλάχτηκε
κουφάρι ξεκοκαλισμένο.
Κι αν χόρτασε το ναυτολόϊ,
μια μαύρη νύχτα
δίχως πλώρη
ήταν το πεσκέσι
του Ποσειδώνα.
Να θέλησε να μοιραστεί
σάρκα δουλική
ο πολυμήχανος
ή πλάνεψε της Κίρκης
κελεύσματα;
Ουδείς αναμάρτητος.
Να ’ζησε ’κείνο το μωρό;
Άντρας να γίνηκε ή δούλος;
Λησμόνησε
ή γύρευε παντοτινά
εκδίκηση
να δώσει σ’ ένα ασκέρι
ναύτες
για τη Σιδώνα;
