Ποίηση

Ζω για την ημέρα που όλοι θα γνωρίζουν να διαβάζουν                            τα ποιήματά μου. Που όλοι θα τα θεωρούν τόσο απλά                                             έως γελοία. Ζω για τη μέρα που κανείς…

Στο μαιευτήριο όλες οι αδελφές είμαστε πάντοτε ετοιμοπόλεμες. Εν αναμονή των ρυτίδων, ωστόσο ξεχνούμε καμιά φορά το                            μπιμπερό καρφωμένο στο στόμα των θερμοκοιτίδων. Το πιο εύπλαστο εξάρτημά τους                    …

Όταν δεν έχεις πια                      τίποτα να περιμένεις, απλά πέφτουν μονάχοι τους                                   οι στύλοι                με τα ηλεκτροφόρα                                         κάτω. Κι η πόλη κατεδαφίζεται               χωρίς τυμπανοκρουσίες. Γιατί δεν…

Στην ακτή Το κύμα γαληνεύει. Βαθειά στο πέλαγος Τρομερό σηκώνεται. Ταξιδεύω Σε γερό σκαρί. Νοιώθω τους λογχισμούς Στα πλευρά. Μα δε βρέχομαι Διόλου.

Η ιέρεια των κρινανθέμων μάζεψε τα ράσα της                        μόλις άκουσε στο δελτίο καιρού για την επερχόμενη θυελλίδα.                   Εκείνη που σπάει                   κι απελευθερώνει                   αρώματα, ακτιδωτά των οσμών…

Ένα παιδί ζητά καραμέλες ζητά ένα βλέμμα. Ίσαμε να μπω στο σπίτι να φέρω το σερβίτσιο με τα βλέμματα και τις υπομονές μαζεύτηκαν μια ντουζίνα παιδιά με απλωμένα χέρια. Σε…

Όσοι γεμίζαν τα σακιά                           Απόκαμαν και ξεκουράζονται στον ίσκιο. Εγώ, με δυο-τρεις άλλους          τα φορτωνόμαστε στους ώμους -από το πρωί το ίδιο τροπάρι-                         και τ’ ανεβάζουμε λέει…