Στο μαιευτήριο όλες οι αδελφές
είμαστε πάντοτε ετοιμοπόλεμες.
Εν αναμονή των ρυτίδων, ωστόσο
ξεχνούμε καμιά φορά το
μπιμπερό καρφωμένο
στο στόμα των θερμοκοιτίδων.
Το πιο εύπλαστο εξάρτημά τους
-το μωρό-
πλήττει στο εκκρεμές που
έμεινε από μπαταρία.
Δεύρω έξω λακτίζει
η φωνή της μανούλας
στο ατάραχο τζάμι.
Απόλυτη ησυχία στο εσωτερικό.
Αμφιβάλλω αν χτυπά κι η καρδιά
ακόμα.
Η μάνα όμως καμιά φορά
πιστεύει τόσο
που το λαρύγγι πάλλεται
«δεύρω έξω, δεύρω έξω»
και τότε ω του
παραδόξου θαύματος,
φοράμε τα ρούχα μας
χαμογελάμε
και της λέμε με κάθε
επισημότητα
«Να σας ζήσει, είναι υγιέστατο!».
