Ζω σ’ ένα υποβρύχιο˙
άλλοτε καθελκύεται στα
Επιφάνεια δώρα
άλλοτε βυθίζεται στα καταχθόνια
Ύδατα.
Το μέταλλό του λειώνει ώρες-ώρες
γίνεται άχρωμο σελοφάν που μας
τυλίγει όλους
από τον καπετάνιο ίσαμε
τον τελευταίο μούτσο της γαλέρας ετούτης.
Είναι φορές πάλι που μετουσιώνεται
σε απέραντο πεδίο με δάση, κελαρύσματα,
πουλιά και χελιδόνια που μεταναστεύουν,
φορές που αδύνατον να το διασχίσω
ολάκερο σε μια μέρα.
Παίρνω τότε έναν μεγεθυντικό φακό
και το κατασκοπεύω
ενδόμυχα
μήπως ανακαλύψω την μυστική
του γοητεία.
Ζούμε συχνά καταστάσεις
εκτάκτου ανάγκης
κι ας μην κηρύττει ποτέ ο
καπετάνιος
το σκαρί μας το ταλαίπωρο
στην σχετική ως είθισται
ετοιμότητα.
