Σε κάποιες λίγες
φωτεινές στιγμές
αναγνωρίζω τα λάθη του
βίου μου
στη λήθη καταχωνιασμένα
κι απόκρυφα.
Κουρασμένα μεγαλεία που
καμουφλαρίστηκαν μ’ ένα πέπλο
χιονιού
για να μας παντρέψουν
με το τίποτα.
Κι ώσπου να πεις
«θα»
έλειωσε και με πότισε
ως το κόκκαλο
το γυμνό.
Κάποιες φορές συλλογιέμαι
τα παραστρατήματα του νου
τα γέλια του ζυγού
τον ιδρώτα του απραγματοποίητου
αμαρτήματος ονείρου.
Και λέω, πόσο ζεστός
αποδείχτηκε
ο περίγυρος
κι ο Ήλιος που μ’ έγρανε
κάποτε.
