Μιας και μετά θάνατον -του δικού μου λέω- όλα θα ’ναι περίφημα κι όλα τα όνειρα                              θα καρπίσουν είπα να χαμογελάσω προεόρτια                                         κι αρειμάνια. Αν ζαλιστώ                     ας…

Στην κοιλιά της μάνας μου Έπαιζα με τον ομφάλιο λώρο Κι εκείνοι έξω νόμιζαν Ότι κρατούσα κομπολόι.

Σε κάποιες λίγες φωτεινές στιγμές αναγνωρίζω τα λάθη του                                        βίου μου στη λήθη καταχωνιασμένα                                    κι απόκρυφα. Κουρασμένα μεγαλεία που καμουφλαρίστηκαν μ’ ένα πέπλο                                             χιονιού για να μας…

Τί να ’ναι πιο τρομακτικό; Ο φόβος της μνήμης; Η θύμηση του φόβου; Φοβισμένες ελπίδες χαμένες πατρίδες χαμένες πνοές. Ένα σκυλί στην ερημιά έρημοι δρόμοι σοκάκια σκοτεινά ψίθυροι φόβοι. Οι…

Ζω σ’ ένα υποβρύχιο˙ άλλοτε καθελκύεται στα Επιφάνεια δώρα άλλοτε βυθίζεται στα καταχθόνια Ύδατα. Το μέταλλό του λειώνει ώρες-ώρες γίνεται άχρωμο σελοφάν που μας                                      τυλίγει όλους από τον καπετάνιο…

Ζω για την ημέρα που όλοι θα γνωρίζουν να διαβάζουν                            τα ποιήματά μου. Που όλοι θα τα θεωρούν τόσο απλά                                             έως γελοία. Ζω για τη μέρα που κανείς…

Στο μαιευτήριο όλες οι αδελφές είμαστε πάντοτε ετοιμοπόλεμες. Εν αναμονή των ρυτίδων, ωστόσο ξεχνούμε καμιά φορά το                            μπιμπερό καρφωμένο στο στόμα των θερμοκοιτίδων. Το πιο εύπλαστο εξάρτημά τους                    …