You are currently viewing 0155 – Το άσωτο εγώ

Έρως αΐδιος

συνούσιος του Αιγαίου

σύμφυτος των αιωρούμενων

κορυφών.

Ανατύπωση του πρωτοτύπου

ομοίωση στο χοϊκό σανίδι.

Απελθών ο υιός ο νέος

ζων ασώτως.

Ασκητικός ο χρόνος

σιωπά και περιμένει.

Γενάρχης ο χρόνος

ατάραχος, παντοτινά

εις εαυτόν.

Το επιβάλλον μέρος

της παρουσίας σου

ορεκτό φιλί και σταυρωτή αγκάλη.

Θα ξανάρθω,

να με περιμένεις,

Θυγατέρα

της περιούσιας νύκτας.