Σαν πέθανε ο Κύρος κι ορφανοί
μείναν οι Έλληνες στα βάθη της Ασίας
εκάμανε συνέλευση πιο δρόμο θα τραβήξουν
κι αποφάσισαν δημοκρατικά,
αφού κάνανε μεγάλα στους Θεούς αφιερώματα,
να πάνε βόρεια.
Δεν είναι που γνωρίζανε
την ύπαρξη του Πόντου, των μαυροκαημένων Ελλήνων,
μήτε γιατί πιο σύντομο θε να ’ταν το ταξίδι.
Πιότερο στους χρησμούς
φοβήθηκαν
να πάνε αγνάντια, κι ούτε θελήσαν
τα μάτια τους να στρέψουν
στην πολύχρωμη του ήλιου δύση.
(Εκείνου που καρτερικά, ολημερίς τους ζέσταινε
και τους παρηγορούσε, σε ξένη γη.)
