Αγαπημένε μου Παναγιώτη.
Ως γνωστόν
«η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»
κι όχι ένα καρτούν που τρώει
εξατμίσεις, ξυράφια
και άλλα συναφή αντικείμενα.
Οι άγγελοι της θύμησης
κι οι γιαγιάδες με τα ροζιασμένα χέρια
θα μας μάθουν άφωνα φωνήεντα,
κι όχι ατίθασες λέξεις
εξ αδιαιρέτου απλωμένες
σε τσόχες και μαρμαρένια αλώνια.
Παναγιώτη, μόλις λάβεις τούτο το γράμμα,
βγες, χτύπα την καμπάνα σου
μέχρι να σβήσει ο ήχος της
και ν’ ανάψει ο πόθος της λευτεριάς
μέσα σου.
Η αγάπη από κραυγές είναι ληγμένη
μην την καταναλώσεις, θα σε χαλάσει,
κι είναι κρίμα.
