Δεν ήταν ήλιος, δε γεννήθηκε αστέρι.
Δεν ήταν άρπα στης νύχτας τη σιωπή
και δεν αναζητήθηκε σαν το νερό από τα διψασμένα χείλη
ούτε θαμπώθηκε με τον ερωτευμένων τη ματιά
δεν αγαπήθηκε σαν τον καρπό δύο υπάρξεων
κι ας ήταν.
Και πόνεσε, και πόνεσε, και πόναγε
στη μοναξιά και στην ασχήμια του.
Κι όλο σκληραίνει η μοναξιά,
κι όλο βαραίνει η ασχήμια του προσώπου.
Αγάπη από πουθενά,
ο ουρανός αποξεχάστηκε κι η γης κουράστηκε.
Η μοναξιά εμπότισε το είναι του.
Αλισβερίσι της ασχήμιας στο μέσα και στο έξω.
Τώρα νεκρός αναζητά μία τράπεζα γριά,
το επόμενο απρόσωπο θύμα του.
Οι φταίχτες οι πραγματικοί, πάει καιρός που χάθηκαν,
χωρίς ουδέποτε να τους αναζητήσει κάποιος.
Κι η ιστορία κάπως έτσι συνεχίζεται…
