Το κράσπεδο,
κοινώς πεζοδρόμιο
είναι κάτι μεταξύ του δρόμου
και της εστίας με την ευρεία έννοια
– οικιακής, εμπορικής, βιοτεχνικής – .
Είναι ο τένοντας δημόσιου
και ιδιωτικού χώρου, το
σύνορο που ενώνει και χωρίζει.
Η διεπιφάνεια όπου αδιαλείπτως
εναλλάσσονται
η θλίψη κι η χαρά
οι ξύπνιοι, με τους άυπνους και
τους υπνωτισμένους.
Άλλοτε το δια-
σχίζουμε κάθετα,
όσο βαστά μια αναπνοή,
κι άλλοτε
μετεωριζόμαστε στην κορυφογραμμή του
για μέρες, μήνες, χρόνια.
Γιατί σε κάτι μεγαλουπόλεις που οι
δρόμοι είναι πλατιοί κι απύθμενοι
έχει αντίστοιχα μεγάλα πεζοδρόμια
για να πουλούν την πραμάτεια τους
οι τσαρλατάνοι,
να κάνουν δοκιμές οι ακροβάτες,
κι εσύ εκεί
να περπατάς αβάρετα.
