Καμιά δεκαπενταριά χρόνια
πριν τον θάνατό σου
θα δώσεις μια υπέροχη, μακροσκελή
συνέντευξη, στο κανάλι της αϋπνίας.
Οι σάλπιγγες θα ηχούν
από τα ροδομάγουλα στόματα.
Θα ερωτηθείς για τον τόπο της γέννησής σου,
τα αγαπημένα σου γλυκά και τις
πικρές εμμονές σου. Κι εσύ πια
απεκδυόμενος
και σεβάσμιος ντερμπεντέρης
θα απαντάς στις ερωτήσεις του θορύβου
με σιωπή
και στις ερωτήσεις των ισχνών ψιθύρων
πάλι με σιωπή.
Και τότε, μονάχα μια εικόνα θα σου έρθει
στα μάτια.
Πόσο φωτεινή ήταν η πρόσοψη του σπιτιού σου
μετά το πρώτο ασβέστωμά της.
Η συνέντευξη αυτή θα προβληθεί
μετά το θάνατό σου ως ένα τεκμήριο
μοναδικό και αμόλυντο
των ημερών που πέρασες, φαροφύλακας
στα κακοτράχαλα πελάγη, κι αρματηλάτης
στ’ αμέτρητα τα ξερονήσια του Αιγαίου.
