Στην άκρη τη μακρινή
που μιαν αιτία σε φυσά και πας
Εκεί που το ποτάμι δε γυρίζει
εκεί που το φως ξεχάστηκε
Λίγο πριν την άβυσσο
λίγο πριν το ουρλιαχτό που σε ξυπνά
Στην άκρη της μοναξιάς
λύθηκες και στιγμάτισες
ξυλόγλυπτες νότες από το στόμα σου
που δε λέει να νοτιστεί
από τη σπορά του μεσημεριού
Που φυσά την άμμο στα μάτια σου
που φαίνει το χρόνο στα χείλη σου
Κι εσύ γυμνή ψηλαφητά με τ’ ακροδάχτυλα
ταράζεις την αιωνιότητα
με τ’ άγγιγμά σου.
