Ο Πεισίστρατος ο τύραννος
ο αφορεσμένος
μάζεψε αοιδούς και ραψωδούς
στο εύηχο παλάτι του
-όχι στων Αθηνών, μα στης Βραυρώνας
την ολυμπία του οικία
θεμελιωμένη για το θέρος-
και κατέγραψε
-ο τύραννος, τι θράσος, κατέγραψε-
τα έργα του Ομήρου.
Με το νι και με το σίγμα
λένε, σαν τύραννος κανονικός.
Κι ανθρώπους έστειλε στην Αγορά
και με τη βία ’φέραν στο παλάτι
όσους γνωρίζαν στην εντέλεια
τα Έργα από στήθους.
Τον Γέμινο, περίφημο υαλουργό
και τον Ατρέα, που τις ασπίδες
πελεκά και χύνει.
Και τις γυναίκες του Ευνόμου και του Αλκμένη
και ’κείνες τις καημένες περμαζώξαν
φακές σαν λίχνιζαν στ’ Αλωνάκια
που -είν’ αλήθεια ο τύραννος ο ίδιος με κλήρο
διένειμε
στους πένητες της Οινόης
στην περσινή την μοιρασιά των δυτικών γαιών.
Καθένας τώρα τα θωρεί
σαν κατεβεί στην Αγορά,
γραμμένα σε διφθέρες και παπύρους αιγυπτιακούς˙
-μα τον Δία-, που ξανακούστηκε Αθήνα μου.
Τουλάχιστον, οι νέοι στις παλαίστρες
αδιάκοπα γυμνάζονται.
