Η θάλασσα μας περιμένει να τη βρούμε.
Κι αν μας τρομάξουν του βυθού τα τέρατα με τα πριονωτά
τα λέπια τα κοφτερά μη φοβηθείς. Τί πρόσμενες;
Σάλπιγγες να ηχούν χαρμόσυνα
ή λύρες να σκορπούν χαρούμενες νότες;
Σαν πάντα έτοιμος με τ’ άρβυλα κολλημένα στο δέρμα σου
με μιαν ανάσα που νανουρίζει τη ζωή
με τα μανίκια διπλωμένα στους αγκώνες
με την ψυχή σου ξέπνοη. Πάντα έτοιμος.
Κι εγώ θα σε θαυμάζω μα δε θα στο πω.
Η θάλασσα μας περιμένει
κι ο βυθός της ο πηχτός,
μπρούσκος και σκοτεινός.
Εκεί ο προορισμός εκεί το τέλος.
Αμέθυστοι και σμαράγδια και ναυάγια
και χαρές και πόνοι και τα όνειρα
πυρακτωμένα από τη φλόγα της ζωής
θα θρυμματίζονται στο διάβα μας.
Γιατί η θάλασσα το ξέρει και μας περιμένει.
Κι εμείς αν κάτι μάθαμε προορισμός μας ο ανέγγιχτος,
αειπάρθενος κι αγγελόψαλτος βυθός
βαθειά στην απεραντοσύνη του γαλάζιου.
