Ό,τι κι αν συμβεί μην ανησυχείς
είσαι σε πολύ καλό δρόμο.
Και μόνο που είσαι στον δρόμο
είναι για το καλό σου.
Όταν πάλι δεις σε καμιά τζαμαρία
πολυκαταστήματος
τ’ αυτιά σου να γιγαντώνονται,
όταν στην τουαλέτα ενός
οικουμενικού ταχυφαγείου
ιχνηλατήσεις των οφθαλμών σου
το σμίκρυσμα,
όταν περάσουν σαράντα μέρες χωρίς να φας
το οτιδήποτε
– είτε από το στόμα, είτε από τ’ αυτιά,
είτε από τα μάτια ή το δέρμα –
και είσαι χορτάτος ή ακόμα καλύτερα
φουσκωμένος και ζητάς απεγνωσμένα
μια σόδα παγωμένη,
όταν χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου
και τον βρίσκεις ξανά στην αγκαλιά σου μέσα,
– χωρίς να σε απασχολεί το πότε ή το πώς –
όταν αδιάλειπτα προσεύχεσαι
στο σιδεράδικο της γειτονιάς σου
ή όταν κλείνεσαι στον μικρό πέτρινο εαυτό σου
– αυτόν με τον μικρό θόλο και τα χρωματιστά παράθυρα –
κι αποξεχνιέσαι εκεί με τους μήνες ή την ίδια την αιωνιότητα,
τότε να ’σαι σίγουρος
βρίσκεσαι ήδη
στον πλέον ελαφρύ δρόμο,
τόσο ανάλαφρο
όσο ένα άσπρο φτερό από το περιστέρι
που πετά πάνω από το κεφάλι σου.
