Ένα frugoni
σπιρουνίζει το ρόδον.
Σπίθες αίματος
αρμενίζουν και χάνονται.
Σιωπηλή διδαχή του
ανέμου το φύσημα.
Το frugoni με κοιτάζει
στα μάτια
και συνεχίζει το σπιρούνισμα.
Τί ’ναι αυτές οι
σπίθες στη νυχτιά;
Ένα frugoni κελαηδά
και χάνεται.
Το βλέμμα μένει ζωντανό.
