Γιατί έχουν
οι ελέφαντες φτερά;
Ρώτησε με αγωνία.
Για να πετούν γρήγορα;
συνέχισε, με κάποιον είναι αλήθεια
επαρχιώτικο τόνο.
Θα αστειεύεσαι κοριτσάκι μου
ήταν η περισπούδαστη απάντηση
του ειδήμονος.
Την άλλη μέρα
το κορίτσι,
όπως ήταν αναμενόμενο,
το βρήκαν δίχως άρωμα,
δίχως χρώμα.
Με ένα
απόσταγμα λέξεων
όλο θλίψη
το αποχαιρέτισαν.
Σάρκα και φίδια μαζί.
Μετά τρεις εβδομάδες
το μαρμαρένιο μνήμα
ήταν στην εντέλεια
φτιαγμένο,
χωρίς φτερά,
χωρίς περιττά στολίδια.
Παρ’ όλο που τα
αισθήματα των οικείων
και του ειδήμονος
ήταν αναμφισβήτητα θερμά
για την αποβιώσασα κόρη
της απορίας
που πέταξε.
