Πόσο γλυκά ηχεί
στα κωφάλαλα παιδιά
της μάνας το τραγούδι
καθώς τα σκεπάζουν ως το λαιμό
και τα φιλάν’ στον κρόταφο.
Ότι ώρα κι αν δείχνει το ρολόι
είναι απόγευμα.
Τα παιδιά απολαμβάνουν τις
χαριτωμένες γκριμάτσες της μαμάς
τις αρμονικές κινήσεις των χειλιών της
τις σχεδόν χορευτικές.
Και καθώς ο λόγος ποτέ δεν είναι στα ατού τους
σβήνουν μοναχά
όταν το άσπρο των ματιών
νικήσει τα γήινα χρώματα.
Όταν πια όλες οι αισθήσεις
έχουν αποδοθεί ακέραιες
στην σιωπή.
