Στρωτό χωράφι, θυμάσαι
Σειράδια στρατιώτες
Κι έλεγες που βρέθηκαν
Τόσοι οδηγοί
και τόσο μέταλλο,
Τόσοι οδηγοί
και τόση ανάσα
Να πατάξουν τα σύμπαντα.
Κι αναρωτιέσαι τώρα
Που δεν άκουγες τον
ρυθμό της αταξίας
Που δεν ένοιωθες
τ’ αγκάλιασμα της ήττας
και της υγρής νυχτιάς
Το μακρινό ξημέρωμα.
