Ο Θεοφύλακτος που πάντα
πρόσεχε
τις λακκούβες με το νερό
-ποιος δεν τις προσέχει;-
υπερπήδησε τα φουρτουνιασμένα
τους φρύδια
πυρπόλησε τα ξόανα του χαλασμού
τις συμπληγάδες των μαύρων βυθών
τα φύκια που σε κρατάνε δικό τους
με μια σπαθιά τα ’λυσε
και με γυμνά πόδια
ανάστατα από τ’ αγκάθια
ανάσανε τον ψυχρό βοριά
σίγουρος
για το πήλινο πλεμόνι
ατόφιος
για το μειδίαμα τ’ αλαργινού
ξημερώματος.
