Θα σου πω που τα βρήκα
τόσα παράσημα
κρεμασμένα σαν μικρά ντενεκεδάκια
ολόγυρά μου.
Πάντοτε μου άρεσε
η χειροποίητη γονιμοποίηση,
να κλείνω συμφωνίες χτυπώντας
το τακούνι στο πάτωμα
και φυσικά, αγαπούσα να
περπατώ με το ένα πέος
και με το δεύτερο πόδι.
Κι έτσι καθώς άνισα,
πήγαινα λες κι ήμουν ανάπηρος
κάποιας φοβερής πολεμικής σφαγής.
Κι άλλοτε τα παιδιά, άλλοτε
οι έμποροι, οι ζητιάνοι καμιά φορά,
οι ιερείς από καθήκον, οι στρατιωτικοί
από συναδελφικότητα, όλο
και κανένα παρασημάκι μου
καρφίτσωναν στην πλάτη
δίχως να το καταλάβω
-πολλές φορές-.
