Θα ήθελα να είμαι τίγρης τώρα.
Όχι ψέματα, ήθελα να πω να έχω μια τίγρη στην αγκαλιά μου,
μικρή σε ηλικία, ακόμα στην ανάπτυξή της,
και να την χαϊδεύω στα αυτάκια, στο μέτωπο
ανάμεσα στα μάτια.
Να τις μάθω ν’ αγαπά τις αντιλόπες κι ας
τις κυνηγήσει στο τέλος.
Το ξέρω πως δε θα την δαμάσω,
η αποτυχία το πιο πιθανό σενάριο.
Θα ήθελα μια τίγρης να ’μαι,
άντε πάλι,
να ’χω στην αγκαλιά μου
μια τίγρη μέσα,
να την εκπαιδεύσω μακριά από το δάσος,
το δάσος των άγριων ζώων,
να εκπαιδεύσω την τιγρούλα μου,
δε θα πετύχω πολλά πράγματα
μα θέλω να προσπαθήσω,
και να την αφήσω λεύτερη στην Ιθάκη της
να την αφήσω ελεύθερη, ελεύθερη, ελεύθερη
στο τέλος της.
Αδύνατον να αποφασίσω για το τέλος της, το τέλος της
είναι δικό της το τέλος, το τέλος πάντα
δικό της θα ’ναι.
Μα ως τότε θα προσπαθήσω να ξεχαστεί μέσα στην
αγκαλιά μου
χαϊδεύοντας την στα μικρά της αυτιά.
