Φίλιοι πραίτορες διεμβολίζουν το μέτωπό μου τις αρτηρίες διεγείρουν με το φοβερό τους όξος. Πριν το «Ιλί, Ιλί» υπάρχει το μοίρασμα των ιματίων. Γλυκός ο ήχος των ταλάντων σκέφτηκε, δε…

Την τέλεια επικοινωνία τη βρίσκω               μόνο με το καθιστικό μου. Την τέλεια κατανόηση μου δείχνει                     η καρέκλα που γράφω. Την ιδανική εμπειρία μου προσφέρει                        το στυλό διαρκείας…

Στόματα, φιλιά, καρπούζια χλωμά. Ορμόνες τεθλιμμένες σκέψεις περισπωμένες. Κουτάβια, αγκάθια της ψυχής μας τα άγια. Παλληκάρια σφυρίζουν γιουσουρούμ καυγαδίζουν. Μα τι λέω, που πάω την ψυχή μου μασάω.

Την μέρα που κατάλαβα μικρό παιδί σαν ήμουν ότι υπάρχω, ένοιωσα ο κόσμος να περιμένει να γελάσει μέσα από το δικό μου στόμα, να κλάψει μέσα από τα δικά μου…

Δεν ήταν ήλιος, δε γεννήθηκε αστέρι. Δεν ήταν άρπα στης νύχτας τη σιωπή και δεν αναζητήθηκε σαν το νερό από τα διψασμένα χείλη ούτε θαμπώθηκε με τον ερωτευμένων τη ματιά…

Ήταν κι οι δυο ευχαριστημένοι. Με το άσπρο χαμόγελο                       και χωρίς περαιτέρω. Τα άκρα ενοχλούν κι ο Αγγειοπλάστης                                       είναι τέτοιο. Όταν τυχαία κάποτε             σκουντούφλησε στην αδιαφορία                                                       …

Το ρολόι στον τοίχο -οικογενειακό κειμήλιο- κάνει τικ-τακ, τικ-τακ δεξιά-αριστερά σειέται και καμαρώνεται. Όμως τί καταλαβαίνει; Το πολύ-πολύ να μείνει ακούρδιστο και να σταματήσει να ’ναι ρολόι. Θα ’ναι πια…