Αφιέρωση
Το παρόν μυθιστόρημα αποτελεί μικρή προσφορά στην ιερή μνήμη
του Αλέκου, του Δημήτρη, του Νίκου, του Αναστάση, του Ηλία, της
μικρής μας Ιουλίας και κάθε ενός που έδωσε την ζωή του για μια πιο
φωτεινή πατρίδα.
Χανιά, 21 Ιανουαρίου 2019
Βροχερός χειμώνας εφέτος, χιονιάς, θα καρπίσουν οι
ελιές τον άλλο χρόνο. Χθες το μεσημέρι στην Αθήνα
μαζεύτηκε πάνω από ένα εκατομμύριο κόσμου για να
διαδηλώσει υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας μας.
Και ο νέος «αριστερός» μεσαίωνας, που κάνει χρήση των
πιο προωθημένων μεθόδων καταστολής και αδίστακτα
παραχαράζει την ιστορική αλήθεια, είναι εδώ…
Πέρασα από του Αντρέα το σπίτι στην παλιά πόλη των
Χανίων. Τα είπαμε. Η τηλεόραση έπαιζε μόνη της. Η
αστυνομία, η «ελληνική» ντε, έδωσε επίσημη εκτίμηση
των συμμετεχόντων. Ήταν λέει περί τις εξήντα χιλιάδες
άτομα… Δεν ήθελα να ακούσω άλλο. Δεν άντεχα να
ακούσω άλλο. Δεν χρειαζόταν να ακούσω άλλο. Ούτως ή
άλλως την έχω πεταμένη την τηλεόραση από το ’11.
Μια δύναμη, μια επιθυμία με έσπρωξε να ξεφυλλίσω
τα τετράδια του ημερολογίου μου, όταν επέστρεψα σπίτι.
Και η ίδια δύναμη με έκανε να ανοίξω και εκείνα που ήταν
γραμμένα πριν χρόνια, τότε με το «κίνημα των
αγανακτισμένων»…
Θέλω να μοιραστώ μαζί σου τα όσα έγραφα τότε. Τις
σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Μα ένα ημερολόγιο
πάντα γράφεται αυθόρμητα. Όλα αυτά που πλημμύριζαν
την καρδιά μου, σκέψεις και συναισθήματα, όλα αυτά που
έγιναν γραμμές στο χαρτί, ιδέες ή μουτζούρες, θα ‘θελα
για λίγο να μοιραστώ μαζί σου, μήπως καταφέρω έτσι να
μερέψω για λίγο το μέσα μου.
Διαβάστε το υπόλοιπο βιβλίο εδώ
