Δημοσιεύθηκε στις 06 / 01 / 2012
Βρισκόμαστε στις πρώτες μέρες του 2012. Τους επόμενους 3 μήνες, όπως όλοι κυβερνώντες και κυβερνώμενοι συμφωνούν, πρόκειται να ληφθούν αποφάσεις που θα καθορίσουν την πορεία του τόπου για τις επόμενες δεκαετίες. Η προετοιμασία για την τελική μάχη, όπως θα χαρακτήριζα αυτό που θα ζήσουμε τους επόμενους μήνες σε πολιτικό επίπεδο, ήταν μακροχρόνια και συντονισμένη. Ως εκ τούτου μικρή πιθανότητα υπάρχει αυτή τη στιγμή ο εξεγερμένος μα διασπασμένος λαός να καταφέρει πολλά πράγματα. Καλά κάνει και προετοιμάζεται με όσους τρόπους μπορεί, συμμετέχοντας σε δράσεις «δεν πληρώνω», σε ανταλλακτικά παζάρια και συσσίτια. Όλα αυτά θα αποτελέσουν μια καλή «πολιτική μαγιά» για την επόμενη μέρα. Μια επόμενη μέρα που δε θα βρει τίποτα όρθιο, που όλα θα είναι διαφορετικά.
Είναι προφανές ότι το σημερινό κοινοβουλευτικό Σύστημα έχει ξεπεραστεί από τις εξελίξεις. Κι είναι λυπηρό να μην το έχουν αντιληφθεί ούτε οι «πρωτοπόρες» δυνάμεις στο κοινοβούλιο. Μια άλλη δημοκρατία γεννιέται στις «απολιτίκ» μάζες των εξαθλιωμένων και των εξεγερμένων πολιτών. Μια δημοκρατία που επιλέγει πέρα από τις κομματικές γραμμές και τις υπόγειες διαβουλεύσεις, να έχει ως αρχή τις ανοικτές διαδικασίες και ως πρόταγμα τις ανάγκες των πολιτών, την πολιτική της «μικροκλίμακας». Η Ελλάδα θα υπάρξει, θα ξαναγεννηθεί, στις περιφέρειες. Η μεταπολίτευση δε νοιάστηκε για τη συνοχή της χώρας, για την επόμενη μέρα, για μια περιφερειακή ανάπτυξη της πατρίδας. Τα μικρορουσφέτια άνοιξαν το δρόμο της τρόικα, όσο κι αν οι συνομωσιολογίες έχουν κι αυτές τη θέση τους στην ιστορία.
Από ανάγκη ή από αφύπνιση ο Έλληνας κι η Ελληνίδα θα καταλάβουν ότι δε μπορεί πλέον να δίνεις εν λευκώ το δικαίωμα σε κανέναν να ορίζει τη ζωή σου. Η μόνη λύση στο πρόβλημα ακυβερνησίας σήμερα είναι να ασχοληθεί ξανά ο λαός με την πολιτική. Να αναδειχθεί εκείνος το υποκείμενο της πολιτικής δράσης εκπαραθυρώνοντας τους ιδεολόγους της μιας δραχμής και τα ζόμπι της μίζας και της μιζέριας. Μας έπεισαν τα κόμματα της σημερινής Βουλής ότι σε ακραίες καταστάσεις, όπως είναι αυτή που σήμερα βιώνουμε, προτιμούν τον Κοινοβουλευτισμό από τη Δημοκρατία. Όμως η Δημοκρατία των Αρίστων, κατά τους προγόνους μας, η Δημοκρατία των Ενεργών Πολιτών, με σύγχρονη ορολογία, έρχεται και δε πρόκειται να φύγει.
Απαύγασμα του Αγώνα τούτου πρέπει να είναι η σύγκλιση Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με σκοπό την ψήφιση νέου Συντάγματος που θα δίνει πολλαπλές αρμοδιότητες και εξουσίες στο λαό, που θα μειώνει την νέα, περιορισμένη βουλευτική θητεία, που θα εισαγάγει το θεσμό των κληρωτών εκπροσώπων του λαού, που θα διασφαλίζει την ανακλητότητα και τη λογοδοσία σε όσους ασκήσουν πολιτική διοικητική εξουσία. Χρειάζεται η χώρα άμεσα να αποκτήσει ηγεσία που θα διαγράψει το χρέος ως απεχθές και θα εκδιώξει την τρόικα.
Καθένας μας που έχει πατριωτική και δημοκρατική συνείδηση θα πρέπει, απεγκλωβισμένος πια, και αυτό είναι το θετικό της ιστορίας, από τα σημερινά κόμματα, να συμμετάσχει ενεργά στον χώρο που ζει για την ανάπτυξη αυτού του Κινήματος. Των πολιτών που ζητούν να έχουν λόγο στα θέματα που αφορούν τη ζωή τους και την πατρίδα τους. Οι απόλυτα συμβιβασμένοι εκπρόσωποι μας τελείωσαν, οι κομματάρχες απέθαναν. Αν τέτοιοι μηχανισμοί ενεργών πολιτών δημιουργηθούν σε κάθε γειτονιά, σε κάθε δήμο, τότε αυτά τα μικρά ποταμάκια θα ενωθούν εκφράζοντας στην πράξη την θέληση του λαού, δημιουργώντας στην πράξη το κόμμα του λαού, το σχήμα που θα διεκδικήσει να αλώσει τη Βαστίλλη των τοκογλύφων τραπεζιτών και δωσίλογων πολιτικάντηδων. Μια τέτοια κίνηση θα έρθει να καλύψει και το κενό που νοιώθει σήμερα ο αγωνιζόμενος ελληνικός λαός, το κενό ότι καμία υπάρχουσα πολιτική δύναμη δεν τάχθηκε σε τούτη τη μάχη στο πλευρό του, με πράξεις. Πότε κάλεσε το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ το λαό να καταθέσουν στα γραφεία τους φωτοτυπίες του μη-πληρωμένου λογαριασμού του χαρατσιού; Ο λαός πήρε από μόνος του πρωτοβουλίες σε αυτήν την κατεύθυνση, με αισιόδοξα μέχρι σήμερα αποτελέσματα. Στον τόπο αυτό μάθαμε να κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλο χωρίς αναστολές. Η αγωνιστική διάθεση των «αντιπολιτευόμενων» δυνάμεων φτάνει μέχρι την απλή ρεπορταζιακού τύπου διαπίστωση της εξαθλίωσης ή της αγανάκτησης των πολιτών, ή στην καλύτερη περίπτωση, σε μια 24-ωρη απεργία όπου ο κακόμοιρος εργαζόμενος καλείται να χάσει ένα πολύτιμο μεροκάματο.
Μια θρυαλλίδα μένει, ο κόσμος που είναι εγκλωβισμένος στους κομματικούς μηχανισμούς, από τους αγνούς πατριώτες της Νέας Δημοκρατίας, μέχρι τον ιδεολόγο και ρομαντικό αριστερό και κομμουνιστή, να περάσουν το σκαλί της εξόδου, και λεύτεροι πια παλέψουν για τα δίκια του. Άμεσα. Δημοκρατικά. Χωρίς εξουσιοδοτήσεις και αντιπροσώπους. Πρέπει η δεδηλωμένη απέχθεια των ευρωπαίων τεχνοκρατών και τραπεζιτών απέναντι σε κάθε μορφή άμεσης έκφρασης των λαών να περάσει στο παρελθόν, προτού εκείνη μας καταποντίσει στο νέο Μεσαίωνα που σταδιακά μας οδηγούν. Αν αυτό που ζούμε σήμερα το ονομάζουν Δημοκρατία, τότε υπάρχει πρόβλημα ορολογίας. Αυτό που ζούμε με τον πιο ψύχραιμο χαρακτηρισμό είναι μια νεο-συντηρητική τραπεζική χούντα, που στόχο έχει την πλήρη υποδούλωση των υπηκόων της, την καταλήστευσή τους, την μειωμένη ελευθερία τους, τον πλήρη έλεγχο της ζωής τους, την πολυθρύλητη εν τέλει παγκόσμια διακυβέρνηση.
Ας μη περιμένει λοιπόν ο λαός να τον σώσουν τα κόμματα. Ας παλέψει με τον γείτονά του, τον συμπατριώτη του, το χωριανό του, πάνω στις κοινές τους ανάγκες. Τώρα που πεινάμε από ψωμί και είμαστε χορτασμένοι από ιδεολογίες, τώρα είναι η ώρα της λαϊκής πρωτοβουλίας, πέρα από μηχανισμούς. Η ιδεολογία των καθημερινών αναγκών του λαού, της ελευθερίας του, της επιβίωσής τους, της επιβολής του στα μέσα παραγωγής και της απελευθέρωσής του είναι πολύ πιο ισχυρή από κάθε είδους Πολιτική Σχολή. Αν και ο δρόμος της πάλης θα είναι δύσκολος για το λαό, θα τον προτιμήσει από τον αφανισμό και την υποτέλεια. Όμως φτάνει πια! Ας τους αφήσουμε στα αναπαυτικά και ζεστά έδρανα της Βουλής να περιμένουν το «ώριμο φρούτο των συνθηκών» να πέσει, κι ας αναλάβουμε οι πολίτες δράση. Ας κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του γείτονα, του φίλου, του «αγνώστου γείτονα», κι ας προχωρήσουμε μαζί.
